|
Paz
Theresita en Juanita Suares woonden al sinds mensenheugenis in het huis aan de overkant van de kloosterkapel. Twee zusjes. Samen goed voor bijna tweehonderd jaar leven. Klein van gestalte. Altijd gebleven waardoor ze het ‘ita’ achter hun naam nooit verloren. Ze kwamen uit een vroom gezin dat zich elke zondagmorgen opmaakte om de mis in de kapel bij te wonen. Al jaren, al een eeuwigheid.
Voorzichtig hielp Theresita haar zuster in haar jurk. Rekening houdend met broze botten en stramme spieren. Moeder Maria keek vanaf het huisaltaar met hen mee. "Nog even geduld, deze knoop zit scheef." Juanita mopperde. "Knopen zijn niet geschikt voor oude mensen." De kerkklok luidde. Het was tijd. Het missaal, de rozenkrans en de witkanten mantilla’s zaten al in hun tas. "Klaar?" Theresita gaf Juanita een arm en samen schuifelden ze naar buiten. Op straat was het druk. Auto’s reden af en aan. Een trouwe parochiaan hielp hen naar de overkant. Ver stak hij boven de twee gebogen zusjes uit. "Masha danki, yònkuman," prevelden Theresita en Juanita in koor. Bij de kerk openden zij hun tas. De mantilla om het hoofd en een kruisteken. Daarna pas liepen ze de kerk in. Naar hun vaste bank. De rest van het kerkbezoek herademde. Gelukkig, de zusjes waren er nog. Een paar banken verderop zat een jongetje naast zijn moeder. Een gouden krullenkop. Hij keek om en lachte. "Theresita, kijk." In Juanita’s ogen twinkelde een licht. Samen wuifden ze naar hem. De kerkdienst begon. Devoot keerden de zusjes terug in zichzelf. De dagen voordat zij God zouden ontmoeten waren hoogstwaarschijnlijk geteld. Vanuit diepe overtuiging zongen zij, baden zij. Tot het tijd was om weer naar buiten te keren en elkaar de vrede toe te wensen. "Paz, señoranan," zei het ventje. Vier gerimpelde handen omvatten zijn jonge uitgestoken hand. En toen hij zich omdraaide om terug naar zijn moeder te lopen liet hij hemels-aards geluk bij Theresita en Juanita achter.
|
|
