|
Na tera di galiña, kakalaka no tin palabra
Dit is een voorbeeld van een spreekwoord dat rechtstreeks uit de praktijk van alledag komt. Vanuit de ‘alledag’ van vroeger. De alledag van mijn jeugd.
Op zondag aten wij kip, niet iedere week, maar wel vaak. Verse kip. Mijn oma slachtte die zelf. Zaterdagochtend ging ik met haar mee naar de Venezolaanse barkjes die levende kippen in kooien meebrachten uit Coro. Oma betastte de dieren, woog ze in haar handen en vond ze meestal te licht. "Die boeven laten die arme beesten uithongeren," mompelde ze en trok mij mee naar de markt verderop. Daar heerste een complete chaos. Oma was een vaste klant van een oude vrouw uit Banda'Bou. Een ver familielid. Iedereen was in die tijd op de een of andere manier aan elkaar verwant. De koop was snel beklonken en ik mocht de kip naar huis dragen. Kippen stonken.
De kip was bestemd voor zondag over een week, want zij moest eerst een week lang ‘schoon’ gevoerd worden. Dat betekende dat zij onder een houten kistje gevangen gehouden werd en alleen maar mais te eten kreeg. Loslopende kippen aten kakkerlakken, en daar moest Oma niets van hebben.
Terug naar ons spreekwoord. ‘Na tera di galiña, kakalaka no tin palabra.’ Letterlijk: In kippenland heeft de kakkerlak geen zeggenschap. In de figuurlijke zin van het woord betekent het zoiets als: Waar een meerdere komt, moet een mindere wijken.
|
|
