|
Het gebeurt zomaar...
Het kan zomaar gebeuren. Curaçao, dat – wwwoessjj – mijn huiskamer binnenstormt.
Vorige week had ik het nog. Ik belde een vriendin (gelukkig is er Skype, anders was ik allang failliet) om na té lange tijd weer eens uitgebreid bij te kletsen. Ik bel haar altijd op haar vrije maandag, dan kunnen wij – ik aan het einde van een werkdag, met meiden die bijna thuiskomen van school, zij aan het begin van de ochtend met jongens die net naar school zijn vertrokken – in alle rust een uurtje kletsen over alles en nog wat. Dat we bijna achtduizend kilometer van elkaar verwijderd zijn, is door de telefoon helemaal niet merkbaar. Het zou net zo goed een gesprekje kunnen zijn met de achterbuurvrouw. Geen ruis, geen galm, maar vooral geen afstand. Net alsof we elkaar een paar dagen geleden nog hebben gezien.
We praten over haar kinderen, haar werk, haar weekend. We kletsen over mijn kinderen, mijn werk, mijn weekend. Over het weer praten we nooit. Ik weet dat op Curaçao de zon altijd schijnt en zij wil graag geloven dat de zon altijd schijnt in België. En dat laat ik zo. Want het is o zo fijn met één telefoontje te verhuizen naar de andere kant van de wereld.
Het gebeurt zomaar... Met het geroep van een troepiaal op de achtergrond, wwwwoessjj zit ik in één keer niet meer aan mijn bureau met uitzicht op grijs, grauw en nat, maar op de porche in een zonnige tuin ergens in Emmastad. Met veel koffie, liters ijswater en heel veel warmte. Bedankt vriendin!
|
|
