|
Puur geluk
Over een weekje stap ik weer in het vliegtuig naar Curaçao. De laatste dagen voor vertrek geven mij altijd een speciaal gevoel. Ondanks dat ik regelmatig de oceaan oversteek, blijft het een spannend en heerlijk avontuur. Wat wil je ook met zo’n prachtig vooruitzicht. Over een week zie ik de azuurblauwe zee weer, slenter ik op slippers door de stad en drink ik om half vijf ’s middags een ijskoude Bright, gewoon omdat ik dorst heb. Ik krijg weer te maken met de goedgeluimde chauffeur die zonder haast stopt als ik de weg wil oversteken, het vriendelijke heerschap dat elke dag mijn auto wil wassen en de goedlachse portier die me begroet alsof ik één van zijn favoriete familieleden ben. In de supermarkt worden mijn boodschappen ingepakt door aardige gasten, zeg ik tegen iedereen bon dia, bon tardi, bon nochi (afhankelijk van het moment) en krijg ik steeds een aardige begroeting retour. Ik geniet van de wakkere vogels als ik ’s morgens (ik ben een echt jetlag mens) om half zes op de porche zit, lach me slap met onze huistroepiaal die onverschrokken mijn eten in de voorraadkast komt plunderen en veeg zonder mopperen het nestmateriaal op van de suikerdiefjes die elke keer als de plafondfan stil staat een nestje op de plafondbalken willen bouwen. Ik krijg een goed humeur van in de vroege ochtend met geleende honden langs de zee te lopen (zo maar af en toe hoor) en vind het geweldig dat ik álle afval in dezelfde vuilniscontainer mag droppen (hier in België heb ik maar liefst zes bakken waarin ik mijn rommel moet sorteren). Blij word ik ook als ik langs het hospitaal rijd en naar de bovenste verdieping kijk, waar mijn oudste dochter is geboren. Met plezier lees ik de kranten (gelukkig niet van die dikke), haal ik donderdag de K-Pasa in huis (om vervolgens nergens naar toe te gaan) en eet ik heerlijke pastechi’s uit zo’n vetvrij zakje.... Overdreven? Voor u misschien, voor mij is het puur geluk!
|
|
