Door de ogen van een kunstenaar
Hortence Brouwn kan zich nog goed herinneren toen ze voor de eerste keer een beeld maakte. Op de kweekschool in Suriname werd ze voor het eerst met klei geconfronteerd. Haar leraar vertelde dat ze een goed gevoel had voor vormgeving. Zij vond het vooral leuk. Het was ook op de kweekschool toen ze haar eerste opdracht kreeg; het maken van een reliëf voor de bibliotheek. Sindsdien heeft ze menig stuk klei, steen of brons veranderd in een mooi gestileerd beeld. Een groot gedeelte daarvan is verkocht en zwerft over de hele wereld. Toch zijn er ook beelden die haar dierbaar zijn en die ze niet wil verkopen. Ze koestert hen in haar tuin. In de zeventien jaar dat ze in Schelpwijk woont, is haar tuin gegroeid tot een schitterende beeldentuin. Een tuin zonder muren. Voorbijgangers moeten in de tuin kunnen kijken. De beelden willen gezien worden. Vooral de levensgrote 'Big Mama', die gezellig in de schaduw zit, trekt de aandacht. Regelmatig wordt 'Big Mama' vriendelijk begroet en aangesproken. 'Big Mama' en de vele andere beelden zijn een belangrijk deel van haar leven. Hortence voelt zich omringd door blije dingen. Het maakt haar blij als mensen kijken naar haar beelden. De beelden geven haar de kans om die blijdschap te delen met anderen. En daar geniet Hortence nog het meeste van.