
	Een fragment uit één van de brieven geschreven door Maria Muller aan haar kleinzoon Jazz. Maria Muller is psychopedagoog op Curaçao.
	tekst © Maria Muller

Brief uit Curacao door Maria Muller

"Ik ging voor het eerst naar school, toen ik vijf jaar was. Ook in mijn tijd moest je eigenlijk met vier jaar naar de kleuterschool, maar mijn moeder - jouw overgrootmoeder - is een zeer eigenwijze vrouw en zij vond dat niet nodig. Toen ik aangemeld werd, was er géén plaats op de kleuterschool; voor mij niet, en ook voor zes andere kinderen niet. Wij mochten het toen 'proberen' in de eerste klas. Ik weet nog dat ik het heel jammer vond, want de kleuterklas leek mij veel leuker, daar stonden grappige kleine stoeltjes en er hingen mooie platen aan de muur en er was speelgoed. In die eerste klas stond een groot zwart bord. Brrr. Later heb ik vele malen achter dat bord gestaan. Voor straf. Ik begreep nooit waarom ik straf kreeg, want ik deed niets verkeerds; ik kon ook best goed leren en kreeg altijd goede cijfers; het enige wat ik te veel deed was praten en lachen. Eén keer, toen ik weer achter dat bord stond, moest ik héél erg plassen. Ik stond te trappelen van de ene voet op de andere; ik hield mijn buik vast; ik probeerde aan iets anders te denken, maar dat lukte niet zo goed; steeds sterker voelde ik mijn blaas daar onder in mijn buik. Ik stak een klein vingertje op en riep naar de juf of ik naar de toilet mocht, maar zij deed of ze mij niet hoorde en ging gewoon door met de andere kinderen en toen...
Ja, je kunt je wel voorstellen wat er gebeurde: ineens kon ik het niet meer houden en mijn plas stroomde er uit; het leek wel of het nooit op zou houden; ik had nog nooit zó lang achter elkaar geplast. Het kletterde als regen op de vloer; alles werd drijfnat; mijn jurk plakte aan mijn lijf en mijn schoenen sopten in een plas onder mij, die zich uitbreidde tot aan de eerste bank van een meisje, dat Jet heette. Zij kwam uit Suriname en was altijd braaf. En juist zíj kreeg natte schoenen."