Velma Solomons [56] besloot in 1978,
na haar debuteren als Arubaanse
jeugdboekenschrijfster, in Duitsland
te gaan wonen. Ziekte veranderde haar
levenskoers en in 1987 streek zij neer
op Curaçao. Na twintig jaar geheeld
te zijn door 'zon en zee', nam ze in
juni '08 het vliegtuig naar
de kunstenaarsstad Berlijn in Duitsland.
In Cpost een verslag van haar belevenissen.

Pretentie cultuur van de hogere klasse
Alweer griep. De broodjes in de Berlijnse bakkerij moeten zonder mijn verkleumde handen uit de vriezer worden gehaald. Voor mijn venster staan grote Lindebomen. Ik praat met hen en drink liters van hun verdunde levenssap tegen bacillen. Ze zijn mijn vrienden en leraren. Deze bomen weten zich te weren tegen luchtvervuiling en kunnen longontstekingen genezen. De groenbewuste Berlijners planten ze in bijna al hun straten. Waar Beuken en Eiken 'en masse' sterven, tengevolge van zure regen, overleeft de Linde. Mijn handen dromen van boeken schrijven. Maar ze moeten of voor weinig geld broodjes in de oven steken of een Curaçaose marionet in een Berlijns park laten dansen en geld inzamelen. Schiet niet echt op, maar is wel leuk.

Net staat er beneden een man te schelden: "Ihr Wichser,...!" Iemand reageert uit een van de ramen: "Halts Maul!". Dit gebeurt in een van de sjieke buurten, waar ik het geluk heb te wonen. Mijn creatieve vrienden zijn deze wijk ontvlucht om zich tussen de Turken te vestigen. "Daar gebeurt tenminste nog wat," vinden ze. Maar ik geniet van deze burgelijke 'rust'. Direct om de hoek staat een cultuur centrum, de Ufa Fabrik. Mijn vrienden noemen het: 'pretentie cultuur van de hogere klasse'. Toch runt een revolutionaire commune deze cultuurfabriek al vanaf de jaren zeventig. Cultuur verandert gedurende de decennia en wordt verschillend ervaren. Van een 'Berlijnse Cultuur' kan men hier moeilijk spreken. Herkenbaar, niet?