|
|
|
|
Een stukje Curacao om niet te vergeten | bolo pretu
|
 |
|
|
Bolo pretu, een traditie naleven
Een Curaçaose traditie die hoort bij de viering van belangrijke stappen in je leven is de Bolo Pretu. Deze rijk gevulde zwarte vruchtentaart moet een aantal dagen in de alcohol weken voordat hij in de oven geschoven kan worden.
Kleine stukjes bolo verpakt in prachtige doosjes of glanspapier worden aan het eind van een feest meegegeven naar huis. De smaak van de bolo bepaalt het verstand van zaken. En dat valt en staat bij een goed - vaak geheim gehouden - recept. Dit jaar had ik een communie, een vormsel, een trouwerij en een doop. "Ik ga Bolo Pretu maken," zei ik tegen iedereen die het wilde horen. "Je bent gek, weet je hoeveel werk dat is," was de reactie. Iemand informeerde quasi achteloos naar de authenciteit van het recept. Maar ik had Mayo én mijn moeder en trok me niets aan van dat geklets.
Mayo Fairbairn-Isidora, een jongedame die nu 81 is, bracht haar jeugd door in de bakkerij van haar ouders. Van Mayo kreeg ik haar recept om de bolo pretu te maken. Van mijn moeder kreeg ik hulp en ervaring. Zij had ‘het’ al drie keer gedaan, overigens ook met Mayo’s recept. Op moederdag hebben we de ingrediënten vermalen. Een grote bak met 16 kilo substantie stond een week lang bij mijn moeder op tafel. Elke dag heeft ze er drank bijgevoegd.
Alvorens te gaan bakken zijn we naar Mayo gereden. Om te laten keuren wat wij in dit stadium met haar recept hadden gedaan. Stil waren we en een beetje zenuwachtig. Mayo rook en nam een lepel. Mijn moeder en ik keken wat angstig uit naar het vervolg van dit moment. Mayo proefde, zei ‘E ta bon’en likte haar lippen. Nu hoefden we ‘alleen’ nog maar te bakken, te snijden en in te pakken... Maar met de zegen van Mayo was dat verder een 'eitje' [Thanks, mam].
|
|
|
|
|
|
