Tumba en Tambú
De Tumba en de Tambú zijn muziekstijlen, nauw verweven met de geschiedenis van de Nederlandse Antillen; ze werden door de Afrikaanse slaven meegebracht. Afrikaanse ritmes werden gespeeld op landbouwgereedschap en zelfgemaakte trommels. Het harde leven op de plantages bracht daar dans en liederen bij. Vanwege de wulpse dansbewegingen tussen man en vrouw werden Tumba en de Tambú lange tijd verboden. Pas in het begin van de jaren zeventig werden de Tumba en de Tambú officieel erkend als muziek en dans van het volk.
De Tumba is bedoeld om een morele boodschap uit te dragen, altijd gestoeld op saamhorigheid. Een Tumba is vrolijk en moet mensen samen brengen. In dans, muziek en zang. In 1971 werd de Tumba dé muziek van het Curaçaose Carnaval, dat voor die tijd werd gedomineerd door Calypso en steelbands. In het Roxy Theater werd het allereerste tumbafestival gehouden. Boy Dap werd als eerste tot Tumbakoning gekroond.
De Tambú spreekt kritisch over de samenleving, waarbij ironie en dubbelzinnigheid een belangrijke plaats innemen. Tambú ontwikkelde zich op de plantages; het was een geheimtaal van de slaven waarin zij met elkaar konden communiceren zonder dat de shon [eigenaar] begreep waar het over ging. Dubbelzinnigheid in de taal was daarbij van groot belang. Nog altijd neemt de Tambú in de dagen voor de jaarwisseling het afgelopen jaar door. Men moet echter goed opletten, om te horen en te begrijpen wat er aan de kaak wordt gesteld.