Het Carnalvalsgevoel
Een zinderende opwinding raast over het eiland. De lucht is vol muziek. Trommels overdonderen de stilte en kondigen een belofte aan. In het diepste geheim wordt er gecomponeerd naar legendarisch recept, genaaid aan franjes van vergezochte stoffen, gesleuteld aan de meest creatieve constructies en de uitverkorenen vechten tegen de tijd. Op het hoofd van het volk regent het vragen. Vragen die verlossing willen. Voor wie zullen ze zijn, de gouden kronen? Voor wie is alle tijdelijke roem? Wie wordt de vrouw met de meeste potentie? En wie zullen de winnende musici zijn?
Het eiland is versierd met vrolijk slingerende springers. De warming-up voor wat nog komt. Er is geen tijd voor politiek, economie of sociale verschillen. Zelfs niet voor het dagelijks bestaan. Het gaat nu om heel andere dingen. De zindering zit ons in het bloed. Nog even en het volk staat op. In de straten van het kloppend hart. Langs de ader van de route blijft geen centimeter onbenut. Nog even en dan zingen wij samen, de woorden van hetzelfde lied. Dan kijken we naar een maskerade en delen we dezelfde dag. We lachen, dansen, drinken, springen en de straten dragen ons gewicht. Nog even en dan zijn wij samen. Voor een paar dagen, voor een paar uur. Dan zijn wij trots en onverslagen. Zou het niet altijd zo kunnen zijn? elodie